Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΑΓΟΡΙΑSTONILIO ο αυτοκράτορας της μπούρδας

Το δεύτερο άλμπουμ των Αγόριαstonilio (Μαρίνος Τζιάρος, Socos, Κυριάκος Βοργιάς, Ντίνος Ξαρχάκος), δυόμισι χρόνια μετά το παρθενικό τους «Paranoika-Παρανόικα», είναι γεγονός. Λέμε για τον «Αυτοκράτορα της Μπούρδας», που διατίθεται σε ψηφιακή έκδοση και βεβαίως σε βινύλιο διακοσίων αριθμημένων αντιτύπων συν 4σέλιδο insert, με στίχους, φωτογραφίες και λοιπές πληροφορίες, από την B-otherSide Records και τα Artracks Recording Studios.
Όπως στο πρώτο long play τους, έτσι και σ’ αυτό τα Αγόριαstonilio… ξεσκίζονται. Παίζουν μανιασμένο punk-rock θέλω να πω, άγριο και σημερινό, στηριγμένοι στην τραγουδοποιία του Socos και στα φωνητικά του Τζιάρου – που για μένα είναι (δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, νομίζω) ένας από τους καλύτερους, σύγχρονους έλληνες ροκ τραγουδιστές… αν όχι ο καλύτερος. Φυσικά, από δίπλα, το ίδιο αχαλίνωτο στέκει και το ρυθμικό τμήμα (ο μπασίστας Βοργιάς με τον ντράμερ Ξαρχάκο), που κάνει φοβερή δουλειά, ενώ το ίδιο υψηλή είναι και η ηχογράφηση-παραγωγή (με τους Μπόλπαση και Πρινιωτάκη να κάνουν μικρά θαύματα).
Εκείνο που… τρελαίνει στην τραγουδοποιία του Socos είναι αυτές οι μικρές ή μεγαλύτερες, ανεπαίσθητες ή λιγότερο, μελωδίες του, έτσι όπως παρεισφρέουν εκείνες ανάμεσα στα ρυθμικά patterns και στα καταιγιστικά παιξίματα. Αυτό δεν είναι εύκολο, και προσωπικά το ακούω, από παλιά, κυρίως στα συγκροτήματα τού αμερικάνικου punk από τα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80 (Bags, Alley Cats, X κ.λπ.). Προσφέρεται εννοώ, μέσω αυτής ταύτης τής πρακτικής, ένα ξεπέταγμα στα τραγούδια, που τα κάνει να μην ακούγονται κοινότοπα και ίδια, μα απεναντίας… απογειωμένα! Από μουσικής πλευράς εννοώ – γιατί, εδώ, έχουμε και στίχους, ελληνικούς στίχους, οργισμένους, σκληρούς, πολιτικοκοινωνικούς και πάνω απ’ όλα ουσιαστικούς, που έχουν τη δική τους αυτοδύναμη αξία.
Από τα οκτώ τραγούδια του άλμπουμ τα εφτά είναι πρωτότυπα, ενώ υπάρχει και μια φοβερή διασκευή στο “Master of puppets” των Metallica – ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του αμερικανικού συγκροτήματος, που ταιριάζει και από στιχουργικής πλευράς με το ρεπερτόριο των Αγόριαstonilio (σχετικό με τις σκοτεινές ανθρώπινες συνήθειες, ναρκωτικά ή ό,τι άλλο, που εξουσιάζουν τους εαυτούς μας, οδηγώντας μας να γίνουμε δέσμιοι καταστάσεων, τις οποίες δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε).
Το άλμπουμ θα κλείσει με το μεγαλύτερο σε διάρκεια track του σετ, ένα 7λεπτο ακουστικό κομμάτι, που ξεχωρίζει και όχι μόνον γι’ αυτό το λόγο (επειδή είναι ακουστικό εννοώ).
Από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ του ελληνικού ροκ, ασυζητητί, που άκουσα μέσα στο 2017. Τώρα, αν είναι «πρώτο» ή «δεύτερο» κ.λπ. αυτό θα πρέπει να το τσεκάρω – αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία.

APHRODITE’S CHILD φωτογραφία

Πηγή: fan page των Aphrodite's Child

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 56

17/11/2017
Βρέθηκα σ’ ένα ανοιχτό φόρουμ, σχολίασα κάτι αρνητικό, για συγκεκριμένο θέμα, για τη χούντα και μου την έπεσαν αμέσως 5-6 μαλάκες «νοσταλγοί», ενώ, ταυτοχρόνως, δεν βρέθηκε ούτε ένας για να με υποστηρίξει.
Αυτοί οι άθλιοι πριν το ίντερνετ είχαν βάλει την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια, ενώ τώρα βρήκαν χώρο και παίζουν, ισότιμα, με όσους εκφράζουν τη λογική με επιχειρήματα και με αποδείξεις. Δεν είναι όμως μόνον οι «νοσταλγοί», είναι και οι… κρυφονοσταλγοί, που απλώς ακούν χωρίς να συμμετέχουν. Κι αυτοί είναι περισσότεροι…
Αν μπορούσα να τους κλείσω το στόμα, να μη γράφουν εννοώ απύθμενες μαλακίες, θα το έκανα πολύ ευχαρίστως. Τώρα, απλώς, τους λέω να… πα να γ@μηθούνε. 

16/11/2017
Οι μαλάκες που σκέφτηκαν την επαναχρησιμοποίηση μέσω επαναφόρτισης των εισιτηρίων θέλουν να μας στερήσουν την πιο ωραία (και ασυναίσθητη) ικανοποίηση, όταν μπαίνουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το τσαλάκωμα, το δίπλωμα και την κακομεταχείριση του εισιτηρίου μας, που για μας τους… γεροντότερους, που δεν ασχολούμαστε συνεχώς με τα κινητά μας, είναι η μόνη μας απόλαυση στο λεωφορείο – μαζί φυσικά με το… μάτι μας στον κόσμο (επιβάτες) ή έξω απ’ το παράθυρο. Είμαι κάθετα αντίθετος στην επαναφόρτιση των εισιτηρίων και για τον πολύ απλό λόγο πως τα εισιτήρια ακόμη και μέσα στις τσέπες μας ή στα πορτοφόλια μας θα δεινοπαθούν, με τον κίνδυνο να μην αναγνωρίζονται από τα μηχανήματα. Πέταμα, λοιπόν, μόλις αδειάσουν (για τα μιας διαδρομής δεν το συζητώ καν) και αγορά καινούριων. Άιντε τώρα, με τα ζώα, που θέλουν να μας βάλουν τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι, για τα πιο απλά πράγματα... 

16/11/2017 
Ρε πέθανε ο μέγας Luis Enríquez Bacalov, χθες στα 84 του, και δεν είδα πουθενά ένα RIP. Ντροπή…
UPDATE
Χαίρομαι, γιατί είδαν κάποιοι RIP. Εγώ δεν είδα. Ο Μπακάλοβ υπήρξε πολύ μεγάλος και με τεράστιο έργο κι εδώ αξίζουν τα τρανά αφιερώματα. Όχι σε κάτι... τριτεύοντες (είτε εν ζωή είτε στον άλλο κόσμο).

16/11/2017
>>Μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατέθεσε η Ρένα Δούρου για την εικόνα της καταστροφής<<
Επιθετικό παιχνίδι από την Περιφέρεια, που τα έχει κάνει όλα τέλεια, δεν έχει ευθύνες και μηνύει άλλους…
>>(Ρένα Δούρου): Θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους δεν επιχειρούν αυτή τη στιγμή κανενός είδους τυμβωρυχία και, πρωτόγνωρο, ότι τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν επιδοθεί στη λασπολογία και την μικροκομματική λογική.<<
>>(Το ΚΚΕ) επισημαίνει παράλληλα ότι «οι νέες καταστροφές από τις πλημμύρες είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος», που «έχει ως βασικό υπεύθυνο την πολιτική, που εφαρμόζουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις και σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μαζί με την περιφερειακή και τοπική διοίκηση».<<
Πάρε να 'χεις... 

15/11/2017 
>>Ο Αλέξης Τσίπρας κήρυξε εθνικό πένθος<< 
Τρίχες. Βαθιά το χέρι στην τσέπη πρέπει να βάλει, άμεσα, να αποκαταστήσει ζημιές και υποδομές και μετά να ψάξει να βρει τι φταίει (μπαζώματα, παρατυπίες, αυθαιρεσίες, πολεοδομίες, εισπρακτικές νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων…) και όλα τούτα μέχρι την επόμενη καταστροφή... 

14/11/2017 
Έχει γέλιο αυτό που συμβαίνει με την «κεντροαριστερά». Όλοι οι σχετικοί μολυβοσπρώχτες, στα γνωστά και μη εξαιρετέα σάιτ, είναι σε κατάσταση groggy – ζαβλακωμένοι εννοώ από τα απανωτά χτυπήματα της πασοκίλας, που ακόμη έχει τον τρόπο να… μεθάει τον ήλιο (έστω και τον ξεθυμασμένο τού καταχείμωνου). 
Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα πάντως, όχι παπάρια –εννοώ Ελιές και Ποτάμια–, που έχει ακόμη γερούς μηχανισμούς και ρίζες στην κοινωνία και… δύσκολα θα βγει η ψυχή του. Δυο Πασόκοι λοιπόν, πρώτοι-πρώτοι, και κάτι Θοδωράκηδες και κάτι Καμίνηδες μόνοι στο πάρτυ με… χορούς του Ζαλόγγου.
Tούτο δεν μπορούν ακόμη να το χωνέψουν τα φιλελέδια κι έχουν σηκώσει μαύρα πανιά – με τις κακίες, για το πράσινο στρατόπεδο, να δίνουν και να παίρνουν. Αν βγει, δε, και η Φώφη την Κυριακή, όπως είναι το πιο πιθανό (παρά τον ξεσηκωμό των δεξιο-φιλελέδεων, τάχα, κατά των «τζακιών» και υπέρ των νέων και αφθάρτων), βλέπω διάλυση στη… συμπαράταξη, με τους ΚαμινοΘοδωράκηδες να οδεύουν προς άλλο, νέο, κόμμα-καφενείο. Ή και σε απλό καφενείο…

14/11/2017
Ξεκινούν οι διορισμοί στο Δημόσιο και ο Νιόνιος αρχίζει να μαζεύει μόρια…

14/10/2017
100 ΧΡΟΝΙΑ
Τροτσκιστής δεν είμαι, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο του Λέοντος Τρότσκι «Λογοτεχνία και Επανάσταση» [Προμηθέας, 1966] σε μετάφραση Μιχάλη Λίλλη –υπάρχει και νεότερη έκδοση, στο Παρασκήνιο από το 2003– υποκλίνομαι στο γνωστικό βάθος και στην αναλυτική σκέψη τού ανδρός για τα ζητήματα της λογοτεχνίας. 
Το πιο εντυπωσιακό κεφάλαιο του βιβλίου είναι εκείνο στο οποίον ο Τρότσκι τα «χώνει», όπως λέμε, στο ρώσικο φορμαλισμό (Βίκτωρ Σκλόφσκυ, Ρόμαν Γιάκομπσον, Αλεξάντερ Κρουτσόνιχ κ.ά.), δίχως πάντως να τον απορρίπτει 100%, κατηγορώντας τους φορμαλιστές ως… στατιστικολόγους των γραμμάτων. Για τον Τρότσκι η κοινωνική και η ψυχολογική άποψη είναι η μόνη που δίνει έννοια στο λεκτικό υλικό, εν αντιθέσει με τους φορμαλιστές που ενδιαφέρονταν κυρίως για το «σιγύρισμα» της έκφρασης.
Απολαυστικό ανάγνωσμα… και όταν γράφει ο Τρότσκι για τον Γεσένιν, τον Μαγιακόφσκι, τους Ιταλούς και Ρώσους φουτουριστές και άλλα πολλά...

13/11/2017
E εσείς… καραμήτροι της «κεντροαριστεράς» μην κάνετε όνειρα για καρέκλες, αν δεν γλείψετε πρώτα τον Τσίπρα. Είδατε τι μοίρασε απόψε στο λαό; Σκεφτείτε τι θα γίνει πριν τις εκλογές… 
Οι Γερμανοί γουστάρουν Τσίπρα με χίλια. Έχουν βρει πρωθυπουργό μέχρι το 2060… Μαζί με τον ΚιμΓιογκΟύν θα πέσει... 

13/11/2017
Τους 210 χιλιάδες, που πήγαν και ψηφίσανε για την μπάτε σκύλοι αλέστε «κεντροαριστερά», το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ τούς είχε για προσάναμμα. Ένα τσα έκανε και κατέβαζε διπλάσιους στο Σύνταγμα. Φώφη ήσουνα σε τετρακινητήριο και κατέληξες με το ζόρι σε πατίνι. Σ’ έχω δε, μέχρι να γίνουν οι εκλογές, να βλέπεις την πλάτη ακόμη και των αντιμνημονιακών (κάτι Καζάκηδες και κάτι τέτοιους). 
Για δε τους υπόλοιπους χαμένους της μεγάααλης δημοκρατικής παράταξης… O… Θοδωράκης δεν κάνει για να κουμαντάρει ούτε ταβέρνα ως γνωστόν, ενώ ο Καμίνης καλά θα κάνει να πάει να μαζέψει κανα σκατό (γι’ αυτό τον ψήφισαν όσοι τον ψήφισαν), μιας και η Αθήνα είναι βουτηγμένη στο κάτουρο και την κουράδα, και ν’ αφήσει κατά μέρος τα αρχηγιλίκια. 

13/11/2017
Μεγάλη αιμορραγία «φίλων» από τότε που έκανα την ανάρτηση για τον «βαρετό Nick Cave». Αιμορραγία έχω και κάθε φορά που κάνω αναρτήσεις για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, όπως και για άλλα «σκληρά» πολιτικά ποστ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ! Δεν κάνω αναρτήσεις για να είμαι αρεστός σε όλους. Αλλιώς θα έβαζα κι εγώ ηλιοβασιλέματα, φωτογραφίες της μάνας μου από τα σίξτις, γάτες και σκύλους και πιάτα με κολοκύθια και ρίγανη...

13/11/2017 
Δεν μπορώ να καταλάβω ορισμένους –χαζούς να τους πω;– που λένε, Νοέμβριο μήνα, πως… χάλασε ο καιρός επειδή βρέχει! Αν είναι δυνατόν!
O καιρός έχει χαλάσει τέτοιαν εποχή, όταν βγαίνεις έξω με το πουκάμισο και σκεπάζεσαι ακόμη, τη νύχτα, με ελαφριά κουβέρτα.
Για τους τώρα και πάντα βρεγμένους... Και για τη βροχή φυσικά, που πέφτει δυνατά… 

13/11/2017
Κάποιοι λένε πως τα capital controls θα τελειώσουν (τα θυμόσαστε; – υπάρχουν ακόμη) όταν η «Α»ΑΔΕ (η «Ανεξάρτητη» Αρχή Δημοσίων Εσόδων, που κυβερνά οικονομικά τη χώρα) θα έχει μαζέψει από τους φτωχολογαριασμούς των καταθετών και τα τελευταία δίφραγκα.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ «Εκείνη τη Νύχτα» - ένα άλμπουμ (και) για το Πολυτεχνείο

Ο δίσκος «Εκείνη τη Νύχτα» [Lyra SYLP 3712, 1974] δεν είναι από τους πιο γνωστούς του Μίμη Πλέσσα και μάλλον, σαν άκουσμα, είναι και από τους λιγότερο ενδιαφέροντές του – εκείνης τής πολιτικά μεταβατικής εποχής (από Χούντα προς Μεταπολίτευση). Εννοώ πως, για μένα, είναι κατώτερος από τα άλμπουμ «Θάλασσα, Πικροθάλασσα…» (1973), «Για μια Σταγόνα Αλάτι» (1973), «Λουκιανού Νεκρικοί Διάλογοι» (1974), «Παράσταση» (1974) κ.λπ. Παρά ταύτα θα πω πως είναι ένα ενδιαφέρον και σίγουρα ιστορικό LP, που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, για να κυκλοφορήσει τελικώς το φθινόπωρο του 1974 (Οκτώβριο προς Νοέμβριο). Πριν πούμε κάποια λόγια για το άλμπουμ να παραθέσουμε το μεγαλύτερο μέρος ενός κειμένου τού Βασίλη Βασιλικού, που υπάρχει στο μέσα μέρος του gatefold
«Έπειτα από επτάχρονη και πλέον απουσία, επιστρέφοντας στην Πατρίδα, ανακαλύπτω με χαρά πόσο οι άνθρωποι που αγάπησα, που πίστεψα, που έγραψα γι’ αυτούς στα βιβλία μου, στάθηκαν ηρωικά στο ύψος τους, στο ταμπούρι του αγώνα. Ένας απ’ αυτούς και ο Καλαμαριώτης (σ.σ. πραγματικό όνομα Γιώργος Μπέρτσος – από τους δημοσιογράφους που βοήθησαν αποφασιστικά στην έρευνα που ακολούθησε της δολοφονίας του Λαμπράκη), πρωταγωνιστής του βιβλίου μου “Z” στο ρόλο του δημοσιογράφου Αντωνίου(…). Εδώ, στο δίσκο αυτόν, ο συνθέτης Μίμης Πλέσσας ξεπέρασε αληθινά τον εαυτό του και τα πλαίσια κάθε προηγούμενης δουλειάς του, έχοντας πολύτιμο σύμμαχο τη δυνατή, τη συναρπαστική ποίηση του Καλαμαριώτη και τη συνεργασία νέων παιδιών.(…). Με συγκίνηση δέχομαι την τιμή να προλογίσω αυτό το έργο, που ξετυλίγοντας με ευρηματικό τρόπο στο πρώτο του μέρος όλο εκείνο το “ξέφτισμα” που προηγήθηκε από τη δικτατορία, φτάνει στις μέρες του σκοταδισμού, στη Νύχτα της μεγάλης Παρασκευής, “σ’ εκείνη τη Νύχτα” που έφερε την Αυγή!».
Ο Βασιλικός δίνει ένα σαφές πολιτικό στίγμα σχετικό με το άλμπουμ – και το λέω τούτο, επειδή στο δίσκο οι καταστάσεις δεν τραγουδιούνται με τα ονόματά τους, αλλά κάπως… περιφερειακά. Ενώ, ίσως να κάνει εντύπωση και το γεγονός πως πουθενά δεν αναφέρεται-αναγράφεται η λέξη «Πολυτεχνείο».
Για το δίσκο είχε μιλήσει ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας στο περιοδικό οικογενειακός ΘΗΣΑΥΡΟΣ, τεύχος #380 τής 12ης Νοεμβρίου 1974 και αυτά τα λόγια τα μεταφέρω, τώρα εδώ, ολάκερα:
«Το έργο εκφράζει τις θέσεις του σκεπτόμενου και ελεύθερου ανθρώπου, στα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια πριν από την δικτατορία και στα χρόνια του σκοταδισμού. Είναι ακριβώς εκείνη η μεγάλη νύχτα του σκοταδισμού και της εξαθλιώσεως όλων των ανθρωπίνων ιδανικών.
Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη.
Το πρώτο μέρος που τιτλοφορείται “Το Ξέφτισμα” περιλαμβάνει έξη τραγούδια, που δεν αλλάζουν σε μορφή από τα τραγούδια που ακούμε αυτά τα χρόνια. Περιγράφουμε όλα εκείνα που έκαναν τον κόσμο να φθάση με μειωμένη αντίδρασι στην δικτατορία.
Η δεύτερη όψι και στιχουργικά και μουσικά είναι ουσιαστική, σημαντική και πρωτοπόρα. Αυτά τα επίθετα ανταμώνονται σε κάθε στιγμή του έργου. Νέοι ρυθμοί, νέα ακούσματα και αλήθειες ειπωμένες απλά, ανθρώπινα και απέριττα. Εδώ περιγράφεται η σιωπηλή, πικρή 7ετία από την πρώτη μέρα της δικτατορίας “Πήρε ο χάρος χρώματα και έτρεξε ξημερώματα να στήση καβαλλέτο”. Ακολουθεί ένα αφιέρωμα στο πρώτο θύμα της δικτατορίας, τον Νικηφόρο Μανδηλαρά “Αίμα και θάλασσα μέσα στα δυο του μάτια και ένα κορμί κομμάτια δεμένο στα σκοινιά”. Έρχονται έπειτα οι συλλήψεις με εκείνο το πικρό παράπονο της μάνας “Χαράματα σε παίρνουνε παιδί μου πού σε πάνε” και πάλι το “νανούρισμα” που λέει η χαροκαμένη μάνα.
Το έργο τελειώνει με την γιορτή που στήνουν τα παιδιά, γιατί δέσανε τον χορό με την κλωστή της λευτεριάς “και το χοροδραπάνι τού το κάνανε στεφάνι τους”».
Υπάρχει λοιπόν η λαϊκή αφήγηση και αφηγηματικότητα στους στίχους τού Καλαμαριώτη, και βεβαίως οι ανάλογες έντεχνες / λαϊκές / και-κάπως-θεατρικές μουσικές του Πλέσσα, που εμφανίζουν και κάποια (ελάχιστα) ίχνη μουσικής πρωτοπορίας – κυρίως όσον αφορά στο ανακάτεμα των ρυθμών, τις ενορχηστρωτικές μικροπαρεμβάσεις (ακόμη και στις παρυφές του ροκ, στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι της δεύτερης πλευράς, το φερώνυμο με τον τίτλο του δίσκου, που αποδίδει η Μαρία Δουράκη).
Στο άλμπουμ συμμετείχαν επίσης ο Δημήτρης Ψαριανός, ο Βλάσσης Μπονάτσος και η Ελένη Βιτάλη – νεαροί, οπωσδήποτε, τραγουδιστές της εποχής, που ακούγονταν στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, εκεί γύρω στο 1974.
Το ωραιότερο τραγούδι του άλμπουμ φρονώ πως το λέει ο Δημήτρης Ψαριανός και είναι το τελευταίο της πρώτης πλευράς, το «Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει», ενώ πολύ καλό είναι και το «Συνήθεια», πάντα από την Side A, με την Ελένη Βιτάλη. Απεναντίας εντελώς out είναι ο μακαρίτης ο Μπονάτσος, που… γκαρίζει και είναι έξω από το κλίμα του δίσκου.
Στον οικογενειακό ΘΗΣΑΥΡΟ υπάρχει μια φωτογραφία του εξωφύλλου, στην οποία το χέρι είναι κάπως κοκκινισμένο προς τα δάχτυλα (ίδιο με την απόχρωση των γραμμάτων τού τίτλου) και όχι εντελώς ασπρόμαυρο, όπως είναι στο cover που κυκλοφόρησε. Δεν ξέρω αν παρενέβη κάποιου τύπου λογοκρισία, από τη μεριά της εταιρείας ή από αλλού, και… παραμερίστηκε το (κόκκινο) αίμα. Δεν το αποκλείω πάντως…

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

MARK ZALESKI BAND τζαζ μέρες, μήνες, χρόνια

Σαξοφωνίστας (άλτο, σοπράνο) και την ίδια ώρα κοντραμπασίστας (περίεργο) είναι ο Mark Zaleski – που φωτογραφίζεται, μάλιστα, και ως κοντραμπασίστας στο εξώφυλλο τού πιο πρόσφατου CD του, που έχει τίτλο Days, Months, Years[Private, 2016] και που τον βρίσκει (τον Zaleski) σε φάση δημιουργική παρέα με το κουιντέτο του. Ποιοι αποτελούν αυτό το κουιντέτο; Οι Jon Bean τενόρο σαξόφωνο, Glenn Zaleski πιάνο, wurlitzer, Mark Cocheo κιθάρα και Oscar Suchanek ντραμς (σ’ ένα κομμάτι μόνο αντικαθιστά τον Zaleski στο κοντραμπάσο ο Danny Weller).
Ο Zaleski αν και μόλις στα 31 του δεν είναι «χθεσινός», καθώς έχει εμφανισθεί δίπλα στους Dave Brubeck, Antonio Sanchez, David Liebman κ.ά., ενώ έχει βρεθεί σε περιοδεία ακόμη και με τους Jethro Tull! Θεωρείται, επίσης, ως ένας από τους καλύτερους νεότερους δασκάλους στα πνευστά, στη Μασαχουσέτη (διδάσκει και Αρμονία στο Berklee College of Music), ενώ, ακόμη, είναι μέλος της περίφημης Either/Orchestra. Δεν είναι λίγα όλα αυτά – κάτι που, τέλος πάντων, φαίνεται και από το παρόν δισκάκι, που αναδεικνύει τόσο το παικτικό όσο και το συνθετικό ταλέντο του.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Mark in the park”, ένα 9λεπτο κομμάτι που περνάει από πολλά αισθητικά στάδια (rock, funk και λοιπά, ιδωμένα, πάντως, μέσα από μια μοντέρνα τζαζ οπτική), για να ακολουθήσει το επίσης 9λεπτο “Cerina”. Τούτο ξεκινάει μ’ ένα αυτοσχεδιαστικό ντούο στα σαξόφωνα (από τους Zaleski και Bean), εξελίσσεται σε κάτι σε-latin, έχοντας κι ένα πολύ μετρημένο και ιδιαίτερο σόλο στην κιθάρα από τον Cocheo. Τρίτο στη σειρά το φερώνυμο “Days, months, years”, που αγγίζει τα 10 λεπτά και είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του CD. Μέσω ενός mid-tempo ο Zaleski προσφέρει ένα ολοκληρωμένο και περιπετειώδες track που φανερώνει κάτι βασικό… τις συνθετικές ικανότητες τού πρώτου τη τάξει. Πολύ ιδιαίτερη και η funky προσαρμογή του “Epistrophy” των Thelonious Monk/Kenny Clarke (η πρώτη version του CD), ενώ ένα ακόμη 9λεπτο κομμάτι, το “Katies song”, έρχεται να προστεθεί στα προηγούμενα – μια λυπητερή μπαλάντα, γραμμένη για κάποια παιδική φίλη τού συνθέτη που σκοτώθηκε, νέα, σε αυτοκινητικό. Το “Days, Months, Years” θα ολοκληρωθεί με τη διασκευή τής Mark Zaleski Band στο “Big Foot” του Charlie Parker. Ωραίο το μπάσο, του άλλου μπασίστα Weller εδώ και μια ωραία και εντελώς bluesy διασκευή σ’ ένα από τα όχι και τόσο γνωστά κομμάτια του Bird.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

MAY ROOSEVELT μερικά λόγια για το “Junea”

Χωρίς να το τσεκάρω λέω πως έχω γράψει για όλα τα, έως τώρα, άλμπουμ τής May Roosevelt στο δισκορυχείον. Που σημαίνει πως έχω μια πλήρη γνώση/γνώμη για τη δισκογραφία τής καλής μουσικού από τη Θεσσαλονίκη και άρα μπορώ να πω με μια βεβαιότητα πως το Junea [Inner Ear, 2017] δεν έχει ουδεμία σχέση με τα προηγούμενά της, χωρίς να είναι συγχρόνως και κάτι που μπορεί να τα ακυρώνει. Εννοώ, με λίγα λόγια, πως η ηλεκτρονική ποπ παραμένει το πεδίο δράσης της May Roosevelt, με τη διαφορά πως εδώ η θερεμίνη (δια της οποίας τη γνωρίσαμε ως συνθέτρια και παίκτρια) έχει εμπλουτιστεί και με άλλα keyboards, όπως και με electro beats. Έτσι δεν θα ήταν άστοχο αν γράφαμε πως το “Junea” είναι ένα electro-pop ή synth-pop LP, με ξεκάθαρο, σε πρώτη φάση, eighties αγκίστρωμα.
Υπάρχει τάση με τα eighties, εδώ και κάποια χρόνια, και που θα εξακολουθεί να υφίσταται, όπως και κάθε τι άλλο από το παρελθόν, από τη στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα σύγχρονο κυρίαρχο και όλα «παίζουνε» εξ ίσου. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι πόσο «παλιομοδίτικο» μπορεί να είναι και ν’ ακούγεται, πια, ένα καινούριο άλμπουμ, αλλά πόσο καλά μπορεί να σταθεί μέσα στο «είδος», στο οποίο αναφέρεται. Και σ’ αυτή τη βάση θα πούμε πως το “Junea” έχει το δικό του ενδιαφέρον.
Η May Roosevelt συνθέτει σύντομα στο χρόνο electro tracks, που διαφοροποιούνται μεταξύ τους. Μπορεί να μη διαθέτουν μια ξεκάθαρη φωτεινότητα ή «νταρκίλα», έχουν όμως σε περίσσια μια coolness κι έναν, ας μου επιτραπεί, εξωτισμό, που τα διαχωρίζει από άλλα της (σημερινής) σειράς. Φυσικά και υπάρχουν εδώ απλές μελωδίες, που υποστηρίζονται από τα keyboards, όπως υπάρχουν και πολλά breaks «απ’ έξω» (πάντα από τα σύνθια), που ανεβάζουν την κυρίαρχη γραμμή, τονώνοντας (με τη βοήθεια και των φωνητικών) μια συγκεκριμένη αισθητική άποψη. Και αυτή την άποψη η May Roosevelt την υπηρετεί και με σεβασμό, σε σχέση με ό,τι της παραδόθηκε, όπως και με συνέπεια (σε σχέση με ό,τι εκείνη παραδίδει).  
Επαφή: www.inner-ear.gr

COWBOYS AND FRENCHMEN

Κουιντέτο είναι οι Cowboys and Frenchmen αποτελούμενοι εκ των δύο βασικών συνθετών τους, τον άλτο-σοπράνο σαξοφωνίστα Ethan Helm και τον άλτο-βαρύτονο Owen Broder, και ακόμη τους Chris Ziemba πιάνο, Ethan O’Reilly μπάσο και Matt Honor ντραμς. Το Bluer than you Think[Outside in Music, 2017] είναι το δεύτερο άλμπουμ τους –είχε προηγηθεί το ντεμπούτο τους “Rodeo” το 2015– και αυτό που αποσαφηνίζει ακόμη περισσότερο το στυλ τους, που είναι ένα «μπερδεμένο» κράμα (αλλά… αποσαφηνισμένο) απoτελούμενο από κλασικό bop, που έχει ισχυρή bluesy βάση (είτε στα πιο γρήγορα tracks, είτε στις μπαλάντες), το οποίο επεκτείνεται συνεχώς είτε προς τη μεριά της Δύσης (συχνότερα), σε πιο έντεχνες δηλαδή αναφορές, είτε προς τη μεριά της Ανατολής, στα κάπως κάποια πιο σύνθετα και πιο «απαιτητικά» tracks.
Να, ας πούμε το εισαγωγικό “Wayfarer” διαθέτει μινόρε και ματζόρε μελωδικές γραμμές, προκειμένου να αποτυπώσει το «οδοιπορικόν» του πράγματος σε Ανατολή και Δύση. Απεναντίας, τώρα, το επόμενο “Beasts” είναι ένα παράξενο κομμάτι με μιαν ελικοειδή εισαγωγική μελωδία που ανεβαίνει και κατεβαίνει σε ένταση με ταυτόχρονα πιανιστικά γεμίσματα – πριν ολοκληρωθεί κι αυτή μέσα από μιαν ατέρμονη σαξοφωνική επαναληπτικότητα. Άλλα, πάλι, κομμάτια όπως το “Lilies beneath the bridge” έχουν έναν αισθηματικό-ρομαντικό τόνο, με το πιάνο να παίζει «γεμάτες» μελωδίες σ’ ένα αργό-απολαυστικό τέμπο, ενώ άλλες όπως η “C&F jam” αφήνουν περισσότερο μια περιπαικτική αίσθηση.
Δεν είναι από τα πλέον συνηθισμένα ακούσματα το “Bluer than you Think”, δίχως αυτό να σημαίνει πως είναι ένα άλμπουμ στριφνό και για λίγους.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

TAΞΙΔΙ from tradition to jazz

Το «Ταξίδι from tradition to jazz» [Ιδαλγός, 2016] είναι ένα συνεργατικό άλμπουμ υπό τον ντράμερ Μανώλη Κουτσουνάνο. Θέλω να πω πως, εδώ, δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο γκρουπ που να αποκαλείται… Ταξίδι, όπως επίσης δεν υπάρχει γενικώς κάποιο γκρουπ, αλλά μια ομάδα μουσικών (είκοσι τρία άτομα!), που εμφανίζεται (όχι όλη μαζί φυσικά) σε συγκεκριμένα θέματα. Αυτό, νομίζω, πως έχει να κάνει με τις γενικότερες μουσικές και όχι μόνον αντιλήψεις του Κουτσουνάνου, που διατηρεί εδώ μια κάποιαν επιστασία, πέραν του ντραμιστικού ρόλου του, έχοντας κάνει τη σχετική παραγωγή κι έχοντας επιμεληθεί τις ενορχηστρώσεις. Γράφει κάπου ο Κουτσουνάνος (σε τρίτο πρόσωπο), αφού έχουν γίνει οι σχετικές αναφορές στη δισκογραφία του με τους Blue Train και το Trio Apopsis (πρέπει να είχα γράψει γι’ αυτά τα CD, παλαιά, στο Jazz & Tζαζ), στις σπουδές του, στα διάφορα live και τις εμφανίσεις του σε φεστιβάλ (εδώ και στο εξωτερικό): «Επιστρέφοντας από τη Νέα Υόρκη πραγματοποιεί ένα από τα όνειρά του, να γίνει παράλληλα μουσικός του δρόμου. Έτσι το 2014-15 ταξιδεύει ανά την Ελλάδα με μοναδική του παρέα τα τύμπανα κι ένα ηχείο, παίζοντας τζαζ μουσική σε δρόμους και πλατείες».
Αυτή η διάθεση της άδολης προσφοράς και της παικτικής ελευθερίας φαίνεται και στο «Ταξίδι from tradition to jazz». Ο Κουτσουνάνος έχει μαζέψει φίλους του μουσικούς, με μερικά γνωστά ή και πολύ γνωστά ονόματα της ελληνικής τζαζ σκηνής ανάμεσά τους (Βάσω Δημητρίου, Δημήτρης Γουμπερίτσης, Χρήστος Ραφαηλίδης, Γιώτης Κιουρτσόγλου, David Lynch, Γιάννης Οικονομίδης, Γιώργος Τζούκας…) και μ’ ένα ρεπερτόριο υπεράνω πάσης υποψίας, κάνει εκείνο που πρέπει να κάνει. Να δώσει σ’ αυτούς τους παλαιούς μακεδονίτικους σκοπούς (το άλμπουμ περιέχει επτά παραδοσιακά θέματα και μια σύνθεση του Κουτσουνάνου), ένα σημερινό άρωμα, μέσα από μια πολύ προσεγμένη world-jazz προσέγγιση.
Μπορεί να μην είναι η πρώτη φορά όπου ακούμε παραδοσιακά της Μακεδονίας να εναρμονίζονται για τζαζ ή ροκ σχήματα (ας ξαναγράψουμε για ’κείνα που συνέβησαν ενσυνείδητα στην Σκανδιαναυία νωρίς στα seventies, και από ’κει και πέρα στη χώρα μας και αλλαχού), είναι όμως εκείνη η φορά όπου όλα τούτα μεταφέρονται προς τον ακροατή μέσω μιας μεγάλης γιορτής. Δεν είναι μόνον οι 2-3 δεκάδες άνθρωποι που συνεργάστηκαν προκειμένου να γίνει τούτο το άλμπουμ πράξη, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτό το αδιαμφισβήτητα σπουδαίο υλικό, που μας αποκαλύπτει εδώ πολλές κρυμμένες ή και ανήκουστες, έως σήμερα, πλευρές του.
Δεν θέλω να ξεχωρίσω κομμάτι – όλα είναι εξαιρετικά και απολαυστικά, με τη μοναδική σύνθεση του Κουτσουνάνου («Παϊάμπορο») να στέκεται στο ίδιο... υψηλόν ύψος.
Επαφή: epichartou@gmail.com